Van: Drunvalo Melchizedek

Drunvalo Melchizedek

is een opmerkelijk man. Hij studeerde eerst natuurkunde en later kunstwetenschappen aan de universiteit van Californië in Berkely. Deze combinatie resulteerde in een grondige studie in de (heilige) geometrie. Daarnaast heeft hij bij meer dan 70 verschillende leraren van allerlei achtergronden gestudeerd, wat hem universeel inzicht verschafte en wat hem in staat stelde vele geheimen te ontrafelen en veel doorbraken te bewerkstelligen.

Drunvalo heeft de prachtige kwaliteiten van openheid, bewustzijn, mededogen, liefde en wijsheid. Zijn werk levert een duidelijke bijdrage aan de spirituele paradigmaverschuiving die momenteel plaatsvindt. Dankzij zijn intensieve studies in alle religies, stromingen en filosofieën en zijn fascinatie voor het onbekende en de kracht van universele liefde heeft hij tienduizenden mensen over de gehele wereld bewust gemaakt van “het verhaal van de schepping” Hij brengt mensen in contact met hun Mer-Ka-Ba veld dat verbonden kan worden met het energieveld rondom de aarde.

In de tweedelige uitgave van zijn boek “De Geometrie Van De Schepping” geeft Drunvalo wijze lessen en leert hij een ieder, die dat wil, dichter bij zichzelf en de Schepper te komen. Dit is geen methode die geschoeid is op de bedenkelijke wijze waarop de grote kerkelijke machten proberen mensen te onderdrukken. Laten alle gelovigen dit boek eens objectief lezen, dan zullen ze er achter komen dat dit is wat God bedoelde met gelovig zijn, met liefde en de omgang met medeschepselen. Hij leert je alles over je chakra’s en de methode hoe te mediteren en over de overgang naar de vierde dimensie.

Het onderstaande komt uit zijn boek en ik vond het zo interessant, dat ik niet na kon laten het op mijn site te zetten. Het gaat over de nieuwetijds-kinderen, zo noemen wij ze in Nederland. Drunvalo heeft het over de Indigo-kinderen, Aids-kinderen en Superparanormale kinderen.

Menselijke mutaties, historische en recente

De renaissance die zich binnen de NASA afspeelt wordt gespiegeld door wat zich binnenin onze lichamen afspeelt. Diep in ons DNA zijn we nieuw en heel anders aan het worden. Wat genetische veranderingen in ons DNA lijken te zijn, vertoont zich over de hele wereld. Wat vele wetenschappers “mutatie” zouden noemen, heeft al plaatsgevonden, of je het nu leuk vindt of niet, en op dit moment schijnt op aarde de geboorte van minstens drie nieuwe rassen gaande te zijn – drie hele verschillende typen rassen, die voldoen aan de behoefte van een nieuwe mensheid. De grote verandering is zich beslist binnenin ons aan het voltrekken en er is nauwelijks iemand die daar iets van af weet. Het gaat heel stilletjes, maar wordt luidruchtiger met de ademtocht van iedere nieuw geboren baby.

DNA-veranderingen in bloedtypen

DNA-veranderingen komen zelden voor, maar ze komen wel eens voor. Eén van de meest gedocumenteerde gevallen staat in verband met het menselijke bloed. Het mensdom had vanaf de dageraad van zijn menszijn slechts één bloedtype, tot betrekkelijk kort geleden. Ongeacht hoe de huid er uit zag – zwart, geel, rood, wit, bruin – het bloed was hetzelfde. Iedereen had O-bloed door zijn aderen vloeien en iedereen doodde dieren om te eten. Dat was universeel tot zo’n 15.000 jaar geleden.
Wat gebeurde er? Het grootste deel van de wereld stopte met van de ene plaats naar de andere te trekken om op dieren te jagen en die op te eten; we werden boeren. Onze eetgewoonten veranderden. We begonnen groenten en granen te eten, in combinaties die nog nooit eerder in het menselijk lichaam terecht waren gekomen. Het lichaam reageerde op die veranderde eetgewoonten door het menselijke DNA te muteren en een nieuw bloedtype te produceren waar nog niemand ooit van gehoord had, type-A. Behalve dit nieuwe bloed waren er andere DNA-veranderingen die inwerkten op de maagzuren en enzymen en andere lichaamsfuncties om deze nieuwe voedingsmiddelen te assimileren. Sommige wetenschappers suggereren dat ook klimaatveranderingen wellicht op deze mutatie van invloed zijn geweest.
Naarmate de tijd verstreek veranderde het menselijke bloed nog twee keer, elke keer als reactie op veranderingen in eetpatroon en mogelijke klimatologische veranderingen. De typen B en AB ontstonden. Op het ogenblik zijn er vier typen, maar zal dit zo doorgaan? Tegen het einde van de 20e eeuw kwamen voedingsmiddelen van overal ter wereld beschikbaar voor bijna iedereen, waar dan ook op aarde. De mensheid begon voor het eerst alle voedingsmiddelen ter wereld te eten. Je kunt naar bijna elke grote markt in de beschaafde wereld gaan en alles krijgen wat je wilt hebben, overal vandaan: papaya’s uit Mexico, avocado’s uit Californië, olijven uit Griekenland, wodka uit Rusland enzovoort. Je kunt naar bijna elke Amerikaanse stad gaan en daar Chinees of Mexicaans, Italiaans, Japans, Amerikaans, Duits en wat dies meer zij eten. Zal er als aanpassing aan deze nog nooit eerder voorgekomen verschuiving van voedingsmiddelen een nieuw bloedtype ontstaan?
Zoals je ziet vinden er DNA-wijzigingen plaats bij schijnbaar onschadelijke veranderingen in eetpatroon en klimaat. De veranderingen die vandaag de dag op aarde plaatsvinden zijn naar ieders maatstaf verbijsterend. Ze zijn zo gigantisch dat je een menselijke genetische reactie zou verwachten en het lijdt geen twijfel dat de mensheid ook gereageerd heeft.
Er heeft een nieuwe verandering plaatsgevonden in de menselijke genetica, die zulke verreikende implicaties heeft voor de toekomst van het mensdom dat ik ze eenvoudig wel moet bespreken. De meeste mensen die deze DNA-veranderingen hebben geproduceerd zijn kinderen. Er zijn drie verschillende categorieën, elk met hele verschillende, opwindende nieuwe vermogens.
Er zouden er meer dan drie kunnen zijn, maar tot op heden is dit het enige dat we kunnen waarnemen. Ik geloof dat deze kinderen ons een nieuwe toekomst binnenleiden, een toekomst die geen enkele overeenkomst heeft met wat we de afgelopen paar miljoen jaar hebben ervaren. Daar komt bij dat deze kinderen, zoals ik al eerder suggereerde, de vierde-dimensieverschuiving misschien wel gewijzigd hebben om het karma van de derde dimensie zodanig af te ronden dat alle mensen deze overgang naar de vierde dimensie kunnen maken. Toch zal, met of zonder dimensieverschuiving, de nieuwe menselijke genetische verandering ons voorgoed transformeren.
Het eerste pas gemuteerde kind werd in China door de wereld gesignaleerd. Het was een kleine jongen die kon “zien” met zijn oren. Ja, hij kon zien met zijn oren, op dezelfde manier als jij met je ogen kunt zien – in feite zelfs beter. Denk je dat dat onmogelijk is? Als je dat denkt staat je een schokkende verrassing te wachten.
Misschien loop ik te hard van stapel. Laten we hier, in de Verenigde Staten, beginnen met een heel nieuw ras van nieuwe kinderen. Deze kinderen worden de Indigo-kinderen genoemd.

De Indigo-kinderen

De Indigo-kinderen, zoals ze nu door de wetenschap worden genoemd, werden voor het eerst getraceerd in het jaar 1984. Dit was het jaar waarin er plotseling een kind opdook met heel andere menselijke trekken en vanaf die tijd heeft dit nieuwe type mensen zich in hoog tempo verspreid. Vanaf 1999 heeft de wetenschap gesuggereerd dat ongeveer 80 tot 90 procent van alle kinderen die in de Verenigde Staten geboren worden, Indigo-kinderen zijn. Ik denk dat dat aantal in de nabije toekomst waarschijnlijk tot bijna 100 procent zal oplopen. Jij en ik zijn duidelijk achterhaald.
Deze kinderen worden niet alleen in de VS geboren, maar ook in vele andere gebieden in de wereld die geassocieerd lijken te kunnen worden met een wijd verbreid gebruik van computers.
Lee Carroll en Jan Tober hebben een boek geschreven getiteld: “The Indigo Children: The New Kids Have Arrived.” Het is een boek met samenvattingen van wetenschappelijke studies, brieven en aantekeningen geschreven door artsen, psychologen en wetenschappers die deze nieuwe kinderen, sinds ze voor het eerst werden ontdekt, bestudeerd hebben. Ik geloof dat dit het eerste boek ter wereld is dat deze nieuwe kinderen behandelt. De laatste tien jaar, of langer, ben ik me van deze kinderen bewust en ik heb ze besproken met honderden mensen en kindergroepen die de verandering eveneens hadden opgemerkt. Toch heeft niemand ze officieel als zodanig erkend totdat dit boek verscheen. Ik dank Lee en Jan dus voor deze uitgave, die precies op het goede moment kwam. Als je meer details wilt weten, lees dan dit boek.
In welk opzicht zijn deze kinderen nu anders? De wetenschap heeft nog niet precies uitgevonden wat de specifieke DNA-verandering is die in dit nieuwe ras heeft plaatsgevonden, maar dàt er een verandering heeft plaatsgevonden is duidelijk. In de eerste plaats hebben deze kinderen een andere lever dan de onze, wat betekent dat er een DNA-verandering moet zijn. Deze verandering van de lever is uiteraard een reactie op de nieuwe voedingsmiddelen die we gebruiken. De nieuwe lever is gemaakt om, let wel, junk food te eten!
Klinkt dat raar? Waarom? We zouden allemaal steeds ongezonder worden en zelfs sterven als we dit soort voedsel op langetermijnbasis bleven eten. Wat gebeurt er met kakkerlakken als je ze vergif voert? Eerst worden ze ziek en sterven ze, maar dan muteren ze, verandert hun DNA en uiteindelijk zijn ze dol op ons vergif. We moeten ons vergif steeds blijven veranderen omdat zij zich er steeds aan aanpassen. Denk je dat menselijke wezens anders in elkaar zitten? We geven onze kinderen voortdurend giftig junk food te eten, dus ze moeten zich aanpassen om te overleven.
Maar die veranderde lever is niets vergeleken met de andere wijzigingen in de menselijke natuur en genetica. In de eerste plaats zijn deze Indigo-kinderen briljant. Ze hebben een IQ waarvan het gemiddelde rond de 130 schommelt en ik bedoel echt het gemiddelde, want veel van die kinderen zitten op 160 of hoger, het niveau van genieën. Een IQ van 130 is niet dat van een genie, maar vroeger was het zo dat slechts één op de 10.000 personen dat had. Nu begint dat normaal te worden. De intelligentie van het menselijk ras is gewoon een niveau opgeschoven.
Artsen en psychologen, die deze kinderen bestuderen, hebben ontdekt dat de computer een verlengstuk van het brein van die kinderen lijkt te zijn. Ze zijn veel beter in staat binnen de parameters van computersoftware te functioneren dan wie ook daarvoor. We kunnen alleen maar gissen waar dat toe zal leiden.
Wat ik fascinerend vind aan die briljante nieuwe kinderen is dat onze leraren en het onderwijsstelsel ze onder de maat vonden toen ze dit nieuwe menselijke ras beoordeelden. In het begin besefte ons onderwijsstelsel niet dat ze zo intelligent waren. Ze dachten echt dat ze problematisch waren. Ze stelden de diagnose “attention defiicit disorder” (ADD) omdat ze dachten dat ze zich niet konden concentreren. Het probleem begint nu duidelijk te worden: het ligt niet aan de kinderen, het ligt aan het onderwijsstelsel zelf dat niet is uitgerust om deze begaafde kinderen op te leiden. De kinderen vervelen zich bij het tempo en karakter van de inhoud en overdracht van de informatie. We moeten ons aanpassen aan dit opwindende nieuwe kinderras. Geef een Indigo-kind, die het etiket ADD of ADHD opgeplakt heeft gekregen, iets te bestuderen waar hij of zij in geïnteresseerd is en je zult voor je ogen het briljante zien ontvouwen.
Er is zoveel dat we moeten leren om het grote potentieel van deze kinderen aan het licht te laten komen.
Het is de mensen die deze kinderen bestuderen duidelijk dat ze ook verhoogde paranormale capaciteiten in huis hebben. Ze kunnen letterlijk de gedachten van hun ouders lezen. Ze weten wat je denkt. Deze, en andere verschillen waarover je in “The Indigo Children” kunt lezen, hebben onderzoekers tot het besef gebracht dat een nieuwe manier om deze kinderen groot te brengen dringend gewenst is. Als je een kind hebt of grootbrengt dat geboren is na 1984, moet je dit boek beslist lezen.
Wie de Indigo-kinderen zijn, staat natuurlijk ter discussie. Vele paragnosten zeggen dat ze afkomstig zijn van de indigostraal, een zeer hoog bewustzijnsniveau dat niet van deze aarde is. Ik heb het gevoel dat dit waar is, maar waar ze ook vandaan komen, het is beslist een afwijking van het normale evolutionaire spoor. En de Indigo-kinderen zijn niet de enigen die hun DNA hebben veranderd.

De AIDS-kinderen

De AIDS-kinderen zijn een speciale groep die grotendeels bestaat uit kinderen die vanwege een ander probleem hun DNA hebben veranderd. Het was niet het voedsel dat hen deed veranderen (als dat al een oorzaak is,) maar AIDS/HIV. Ik raad je aan een boek van Gregg Braden, getiteld “Walking between The Worlds: The Science Of Compassion” te lezen. De heer Braden was de eerste die in een populaire uitgave verslag uitbracht over dit nieuwe ras. Ik citeer hem: “Als we onszelf genetisch definiëren, ziet dit nieuwe ras er in termen van specifiek DNA er anders uit, al kunnen hun lichamen eruitzien als de vertrouwde lichamen van vrienden en geliefden. Op moleculair niveau, verder dan het blote oog reikt, hebben ze zichzelf genetische mogelijkheden laten ontwikkelen, die nog maar een paar jaar geleden niet beschikbaar waren. In de algemene literatuur zijn er rapporten over een verschijnsel dat wetenschappers “spontane genetische mutatie” hebben genoemd. Hij wordt spontaan genoemd omdat hij zich schijnt te hebben ontwikkeld in de loop van iemands leven, als reactie op iets dat het leven bedreigt, in plaats van een nieuwe vorm van de code die bij de geboorte is vastgelegd. In deze gevallen heeft de genetische code geleerd om zichzelf uit te drukken op een nieuwe manier, die gericht is op overleven van die persoon.”
Er bestaat een rapport over een jongentje in een crèche die geboren was met HIV. Het volgende citaat is afkomstig uit het boek van de heer Braden [blz 81]: “Onderzoekers aan de universiteit van Californië, Los Angeles, the School of Medicine, rapporteren over onomstotelijke bewijzen van een jongentje die twee keer positief was getest op HIV: toen hij 19 dagen oud was en een maand daarna. En toch schijnt deze peuter tenminste de afgelopen vier jaar in elk opzicht vrij van HIV te zijn geweest.” (Citaat uit een artikel in het nummer van april 1995 in Science News.) een verslag over de betreffende studie van de hand van Yvonne J. Bryson en haar collega’s stond in het nummer van 30 maart 1996 van het New England Journal of Medicine…”Het virus is niet slapend in het lichaam aanwezig, wachtend op een prikkel van buitenaf om de kop op te steken en actief te worden; het is geheel en al uit het lichaam verdwenen!”
Deze nieuwe resistentie tegen de HIV-infectie is zo krachtig, dat er in enkele gevallen zelfs sprake was van een resistentie die 3000 maal krachtiger was dan wat er nodig zou zijn om een normaal persoon te infecteren. In alle gevallen is hun resistentie tegen HIV aanmerkelijk hoger. Als het alleen maar één klein jongentje was waarbij zich deze veranderingen manifesteerde, zou het gewoon een interessant voorval zijn. “Walking between the Worlds”: “in een studie waarover het nummer van 17 augustus 1996 van Science News bericht wordt gerapporteerd dat ongeveer 1 procent van de bevolking nu genetische mutaties tot stand heeft gebracht die hen resistent maken tegen HIV-infectie!” In oktober 1999 rapporteerden de Verenigde Naties dat de zesmiljardste persoon was geboren. Dit betekent dat 1 procent van de bevolking (60.000.000 kinderen en volwassenen over de hele wereld) hun DNA zodanig hebben veranderd, dat ze resistent zijn geworden tegen HIV.
Wat het DNA van deze kinderen heeft veranderd is exact bekend, Het heeft te maken met codons. (Codon: de opeenvolgende drie aangrenzende kernlichamen stellen de genetische code samen, die de invoeging van het amino-zuur specificeert in een specifiek gestructureerde positie binnen een polypeptide ketting gedurende de proteïne synthese.) In het menselijke DNA zijn er vier kernzuren, die in combinaties van drie, 64 codons vormen. Gewoon menselijk DNA heeft 20 van die codons die werkzaam zijn, plus drie anderen die ongeveer net zo werken als de afsluit- en opstartcodes in softwareprogramma’s. De rest van deze codons staat op non-actief.
De wetenschap heeft altijd gedacht dat die ongebruikte codons afkomstig waren uit ons genetische verleden, maar die theorie is nu aan wijzigingen onderhevig. Misschien komen ze in feite wel uit onze toekomst. Bij deze kinderen zijn vier van die “ongebruikte” codons ook werkzaam, waardoor zij er 24 hebben. Dat heeft hun resistentie tegen HIV-infectie totaal veranderd.
Het potentieel van wat dit inhoudt, is verbijsterend. Deze kinderen lijken een superhoog afweersysteem te hebben. Naarmate ze op andere ziekten worden getest, wordt duidelijk, dat ze heel goed resistent of zelfs immuun kunnen zijn voor vele andere, zo niet alle ziekten. De tests op dit laatste gebied zijn nog niet doorslaggevend.

De superparanormale kinderen

De superparanormale kinderen zijn misschien wel het meest ongewone en charismatische ras dat er vandaag de dag geboren wordt. Door hun sensationele demonstraties onderscheiden ze zich van de andere twee rassen. Deze kinderen kunnen dingen doen waarvan de meeste mensen dachten dat ze alleen in computertekenfilms konden gebeuren. Wat zo verbazingwekkend is, is dat het echt is. Als deze kinderen onze wereld niet veranderen, zal niets hem veranderen. Merk op dat sommige van de vermogens van deze kinderen lijken op de manifestatie van het bewustzijn tijdens de dimensieverschuiving, waar we het in hoofdstuk 18 over hebben gehad. Wat je denkt is wat je krijgt! Deze kinderen zijn in staat te demonstreren dat wat ze denken, werkelijkheid wordt.
Paul Dong en Thomas E. Raffill schreven: “China’s Super psychics.” Dit werk brengt verslag uit van wat er in China doorsijpelt rondom deze nieuwe paranormale kinderen die vanaf 1974 begonnen te verschijnen, te beginnen met het jongentje dat met zijn oren kon zien. De Chinese regering beweert feitelijk dat deze kinderen, als ze geblinddoekt werden, ofwel met hun oren ofwel met hun neus, mond, tong, oksels, handen of voeten konden zien. Elk kind was anders en hun zicht vanuit deze ongebruikelijke plekken was perfect. Bij deze tests was er geen sprake van af en toe een percentage goed; ze waren foutloos.
Ik sprak voor het eerst over deze kinderen in 1985, toen ik melding maakte van het artikel over hen in het tijdschrift Omni. Omni was uitgenodigd om naar China te komen om een paar van die kinderen te observeren en een artikel over hen te schrijven. Omni ging ervan uit dat er gesjoemeld werd, dus toen ze een paar van die kinderen toegewezen kregen om te testen, voerden ze hun onderzoek uit op een manier die mogelijk gesjoemel bij voorbaat onmogelijk maakte. Ze lieten niets aan het toeval over. Eén van de tests begon als volgt: in de aanwezigheid van de kinderen nam Omni een stapel boeken en haalde er daar op goed geluk één uit, opende het vervolgens op een willekeurige pagina, scheurde er een bladzij uit en verfrommelde die tot een klein propje. Dan plaatste Omni dat propje in de oksel van één van die kinderen – en dat kind kon elk woord op die bladzijde perfect lezen! Na een heleboel verschillende tests raakte Omni ervan overtuigd dat het fenomeen echt was, maar ze konden niet verklaren hoe die kinderen dat deden. In hun januarinummer van 1985 brachten ze verslag uit van hun bevindingen.
Maar Omni was niet de enige die onderzoekers stuurde om deze kinderen te observeren. Verscheidene andere wereldtijdschriften, en ook bijlagen in gerespecteerde bladen zoals in Nature, een prestigieus wetenschappelijk tijdschrift, zijn het er ook over eens dat dit fenomeen echt is.
In Mexico City zagen we bij de kinderen daar exact dezelfde menselijke trekken verschijnen. Het kunnen er nog meer zijn, maar we vonden meer dan 1000 kinderen in staat om te zien met diverse delen van hun lichaam. Opmerkelijk is dat deze Mexicaanse kinderen met precies dezelfde lichaamsdelen kunnen zien als de Chinese. Het klinkt alsof deze DNA-mutatie de oceaan is overgestoken, net als bij het verschijnsel van de honderdste aap. Zodadelijk kom ik terug op één van die kinderen, nu negentien jaar, om mijn rechtstreekse bevindingen te melden van de vermogens die ze ons demonstreerden.
Volgens Paul Dong in “China’s Super Psychics” was het zien met diverse lichaamsdelen de paranormale capaciteit die de aandacht trok van de Chinese regering, maar men kreeg al snel door dat het hier slechts om het topje van de ijsberg ging. Deze kinderen begonnen andere paranormale vermogens ten toon te spreiden, die heel moeilijk in deze “normale” werkelijkheid aanvaard worden.
Dong beschrijft hoe diverse malen een groot publiek van duizend of meer mensen het auditorium binnenging en een levende rozenknop overhandigd kreeg. Als iedereen rustig zat, begon de demonstratie met een klein Chinees meisje van een jaar of zes, dat helemaal in haar eentje het toneel opkwam, in het midden ging staan en het publiek aankeek. Vervolgens, bij een stille beweging van haar hand, openden de rozenknoppen zich voor de ogen van een verbluft publiek langzaam tot prachtige rozen in volle bloei.
Dong vertelt ook hoe meer dan 5000 kleine kinderen in het openbaar een ander verbazingwekkend feit hebben gedemonstreerd. Bedenk dat de Chinese regering deze kinderen zorgvuldig heeft getest om te zien of wat ik straks ga zeggen, waar is of niet. De regering is ervan overtuigd dat het waar is.
Eén kind nam op goed geluk een verzegeld flesje met pillen van een plank, vitaminepillen of zoiets. Het flesje was verzegeld in de oorspronkelijke plastic wikkel en er zat een stevig dichtgedraaide plastic of metalen dop op. Vervolgens werd het flesje in het midden van een grote, kale tafel gezet. Dan registreerde een videocamera wat er daarna gebeurde. Het kind zei tegen het publiek dat hij/zij begon, maar het publiek zag niets. Maar plotseling gingen de pillen binnenin het verzegelde flesje dwars door het glas heen en kwamen op de tafel terecht. In veel gevallen nam het kind vervolgens een ander voorwerp, zoals een munt, legde hem op tafel en deze ging het verzegelde flesje in. Deze en andere soortgelijke demonstratie komen beslist in de buurt van wat ik vierdedimensiebewustzijn zou willen noemen. Wat je denkt en wat er gebeurt staat met elkaar in verband. Volgens dit boek zijn er in China verscheidene andere paranormale vermogens gedemonstreerd. Als het je interesseert kun je lezen wat hierover gerapporteerd is. Misschien denk je dat dit allemaal goocheltrucs zijn, maar als je deze dingen zelf ziet, zijn ze heel moeilijk te verklaren. De eerste tien jaar wilde de Chinese regering het ook niet geloven, totdat het aantal kinderen dat deze dingen kon doen maar bleef groeien. Tegen de tijd dat “China’s Super Psychics” verscheen, in 1997, had de Chinese regering meer dan 100.000 van deze kinderen geïdentificeerd. In feite moesten de Chinese regering en de wetenschappelijke gemeenschap in 1985 gewoon toegeven dat het waar was. Omdat ze beseften wat dit zou kunnen betekenen, richtte de regering opleidingsinstituten op om deze kinderen bij hun paranormale vermogens te ondersteunen. Als er nu een paranormaal kind wordt ontdekt, wordt hij of zij naar één van die scholen gestuurd. Belangwekkend is het feit dat ze ontdekt hebben dat ze zelfs kinderen kunnen nemen waarvan niet bekend is dat ze paranormaal zijn en in de aanwezigheid van de kinderen die van nature paranormaal begaafd zijn, kunnen ook deze getrainde kinderen dezelfde geweldige prestaties verrichten.
Dit roept herinneringen op aan Uri Geller, de beroemde paragnost uit Israël die metalen voorwerpen kon verbuigen door er alleen naar te kijken. In zijn boek “Uri Geller, My Story” vertelt hij over de tijd dat hij zijn paranormale vermogens overal in Europa op de televisie demonstreerde. Hij verscheen op de tv en vroeg mensen om messen, lepels en vorken te nemen en die voor de televisie te leggen. Ten overstaan van miljoenen getuigen verboog hij vervolgens het bestek: niet alleen voor hun ogen, maar ook in de huizen waar de mensen naar zijn show keken. Die ene handeling had een interessante bijwerking. Uit de telefoontjes, onmiddellijk na de show en de daaropvolgende dagen, werd duidelijk dat meer dan 1500 kinderen in staat waren hetzelfde te doen, alleen al door het één keer te zien gebeuren. Ze konden het stalen bestek allemaal met hun geest verbuigen.
Mensen, met name wetenschappers, waren er van overtuigd dat de heer Geller een goochelaar was en dat alles wat hij deed een soort truc was. Het “Stanford Research Institute” vroeg of hij zijn magie aan een minutieus onderzoek wilde onderwerpen. Geller stemde daar mee in. Een tijdlang deed de heer Geller wat Stanford hem vroeg, om voor eens en altijd te bewijzen dat zijn paranormale vermogen geen truc was.
Om je een idee te geven hoe nauwgezet het testen op stanford in zijn werk ging: voor één van de tests moest de heer Geller plaatsnemen in een verzegelde stalen kamer, die tevens een Faraday-kooi was (een kamer waar elektromagnetische velden, zoals radiogolven en zelfs hersengolven of gedachten, niet door de wanden konden.) Hij werd zowel fysiek als energetisch verzegeld. De Stanford-onderzoekers zetten een verzegelde, handgeblazen glazen buis, die aan beide kanten gedraaid was zodat hij niet geopend kon worden zonder hem te breken, buiten de testkamer. Daarin bevond zich een stuk van het hardste metaal dat de mens bekend is. Vervolgens vroegen ze aan de heer Geller om het te verbuigen. Terwijl al hun wetenschappelijke instrumenten de test vastlegden, keken de Stanford-wetenschappers in opperste verbazing toe hoe het superharde stuk metaal verboog alsof het kauwgom was. Geller kon op geen enkele manier gesjoemeld hebben.
Het indrukwekkende is dat behalve Geller er een stuk of 15 Europese kinderen waren die deze dingen eveneens konden doen en zij werden samen met hem getest. Alles wat Stanford deed om Geller te testen, deden ze ook met de kinderen en die kinderen konden alles wat hij kon. Dus als dit een truc was, dan waren 15 kinderen eveneens “ervaren goochelaars” en het Stanford Research Institute kon met al zijn wetenschappelijke magie geen fraude constateren.
Deze test, en de rest van het Stanford-onderzoek werd gepubliceerd in het oktobernummer van Nature, jaargang 1974. De “New York Times” kwam onmiddellijk met commentaar waarin gezegd werd: “De wetenschappelijke gemeenschap is op de hoogte gebracht, dat er iets is dat hun aandacht en een nauwlettend onderzoek waard is, in de mogelijkheden van buitenzintuigelijke waarneming.”
En toch, hier zijn we, in het volgende millennium en de wetenschap wil nog steeds niet in ernst accepteren dat het menselijke potentieel voor paranormale vermogens echt is. Ik denk dat deze nieuwe kinderen, die over de hele wereld verschijnen, de wetenschap weldra zullen dwingen om te accepteren wat altijd waar is geweest. Het oude paradigma heeft geen toekomst en is gedoemd te verdwijnen.
In Denver, Colorado, sprak ik in juli 1999, tegen een groot publiek over deze nieuwe kinderen. Ik vroeg een jonge vrouw uit Mexico, Inge Bandor, om rechtstreeks voor het publiek haar vermogen om met haar handen en voeten te zien te demonstreren. Ze was toen 18 jaar. Ongeveer een uur lang deed Inge een blinddoek om en nam willekeurig foto’s aan van het publiek. Ze hield de foto vast en raakte het met de vingertoppen van haar andere hand licht aan. Eerst gaf ze een perfecte beschrijving van de foto, alsof ze hem zag, maar daarna werd ze meer specifiek en gaf informatie die ze onmogelijk kon weten, zelfs niet van een foto. Ze kon alles vertellen over de mensen of de plek. Ze kon exact vertellen waar de foto was genomen en wat zich in het gebied bevond buiten de gefotografeerde plek, zoals een meer of gebouwen. Inge kon zelfs de persoon beschrijven die de foto had genomen en wat hij/zij die dag gedragen had. Ze kon je vertellen wat iedereen op de foto dacht op het moment dat de foto genomen werd. Op een foto van het interieur van een huis ging Inge in haar geest het huis binnen en beschreef exact wat er in de hal stond. Ze beschreef zelfs wat er op het nachtkastje lag.
Als laatste legde iemand een krant onder Inge’s voeten en met haar hooggehakte schoenen aan kon ze de krant lezen alsof ze die zonder blinddoek in haar handen had. (Als je geïnteresseerd bent in deze video kun je naar Lightworks Video bellen op 1-800-795-TAPE en vragen naar “Through the Eyes of a Child”.)
Onder de strikte discipline van wetenschappelijk onderzoek heeft de Chinese regering geobserveerd hoe Chinese kinderen de menselijke DNA-molecule voor de camera’s in een stenen schijfje veranderden en wetenschappelijke instrumenten, die nodig waren om die veronderstelde onmogelijke prestatie vast te leggen.
Als het waar is, wat de Chinese regering beweert, zouden wij dan niet met het juiste inzicht in staat zijn ons eigen DNA te veranderen? Ik denk het wel. Doe alleen de kinderen maar na.
Hoe is het mogelijk dat 60 miljoen mensen in de wereld hun DNA al veranderd hebben om, door spontane genetische mutatie, hun afweersysteem tegen HIV drastisch te verbeteren zo niet door een soortgelijk proces als onze nieuwe kinderen uit China hebben gedemonstreerd? Dit is een grootse tijd in de geschiedenis van de aarde – en jij leeft om deze buitengewone wereldveranderingen mee te maken!
In september1999 was ik in Rusland en sprak daar met vele Russische wetenschappers over deze nieuwe kinderen. Ik sprak met mensen die me vroegen hun namen niet te publiceren, maar sommige zaten in Raden van Bestuur die de leiding hadden over meer dan 60 Russische wetenschappelijke gemeenschappen, waaronder het ruimtevaartprogramma. Ze vertelden me persoonlijk dat wat er in China gebeurde, ook in Rusland plaatsvond. Duizenden Russische kinderen vertoonden dezelfde paranormale vermogens.
Ik ben ervan overtuigd dat deze drie nieuwe kinderrassen werkelijk een wereldwijd fenomeen zijn, dat de menselijke ondervinding op aarde voorgoed zal veranderen.

INDIGO KINDEREN